zobacz  >>

  Spis treści

witryna przeniesiona z webpark  -  wersja   31.03.2012 

Euklidesowa interpretacja fizyki współczesnej euclidean interpretation of modern physics

translate:

Polish Into English

Polish Select Language

- Umożliwia to fizyka galileuszowska zbudowana sygnałami o skończonych szybkościach.

	Wzory  na współrzędne			Sygnały
eR			znane połówkowe wzory Einsteina na jego relatywistyczne współrzędne	C2R = -c C1R = c	sygnały Einsteina
eT			współrzędne „spoczynkowe” - zobacz więcej.	C2T = -c C1T = VT+c	sygnały MM (Michelson-Morley)

Z tych samych zmierzonych chwil t₀,t₂ radar wzorami eR (Einsteina) lokalizuje współrzędne relatywistyczne, a wzorami eT lokalizuje współrzędne spoczynkowe (także ruchomych obiektów).
 

Wzory w danym wierszu wyprowadziłem z modelu zbudowanego podanymi w tym wierszu sygnałami. Jak na poniższych ortonormalnych diagramach czasoprzestrzennych.

Echolokacja eR - sygnałami Einsteina. Wzorami eR radar lokalizuje wartości relatywistyczne, czyli paradoksalne. Bo radar naprawdę nie echolokalizuje sygnałami eR lecz eT.	Echolokacja eT - sygnałami Michelsona-Morleya. Wzorami eT radar lokalizuje wartości spoczynkowe. Bo światło jest sygnałem eT a nie eR. Ale sygnałem eT jest nie tylko światło.

Na każdym z tych rysunków wzory i sygnały (diagramy) są kompatybilne - właściwe. Podobnie w każdym z dwóch wierszy powyższej tabeli.

1. Gdy liczysz właściwymi wzorami, to zawsze uzyskujesz wartości „spoczynkowe”, czyli właściwe (prawdziwe, obiektywne, klasyczne, własne).
    

2. Natomiast gdy lokalizujesz sygnałami z jednego wiersza a liczysz wzorami z innego, czyli niewłaściwymi, to uzyskujesz paradoksy, czyli wartości niewłaściwe. Na przykład gdy lokalizujesz sygnałami eT (jest nimi także światło Michelsona-Mor­leya) a liczysz Einsteina wzorami eR, to uzyskujesz jego relatywistyczne para­doksy eR_T, czyli jego szczególną teorię względ­ności, nazywaną tu także para­echo­lo­kalizacją eR_T. - Podziel na przykład wzór t_1R przez wzór t_1T  a otrzymasz znany wzór na dylatację, czyli na znany czynnik Lorentza, będący miarą tego paradoksu.
   
   Wszystkie wzory i diagramy są prawdziwe dla sygnałów o dowolnych szybkościach c. Także wzory Einsteina.  - Mam tu na myśli, że wzory te są słuszne nie tylko dla światła, ale także na przykład dla dźwięku. Także wzory Einsteina. - Potrafię budować modele to potwierdzające, nie tylko je sobie wyobrażać czy kreślić ich euklidesowe diagramy (na których wszystkie wyniki, także obliczone wzorami Einsteina, można sprawdzać bezpośrednio linijką, bez pochylania i kalibrowania osi).
   
   Czyli aby euklidesowo zbudować pseudoeuklidesową STW Einsteina, wystarczy echolokalizować sygnałami eT a liczyć wzorami eR - niewłaściwymi. - Stosunki eR/eT są miarami relatywistycznych paradoksów.

Powyższą metodą zbudowałem euklidesową teorię galileuszowskich echolokalizacji (echolokacji)
- jej fragmentem jest znana STW Einsteina.

Ale żadna teoria nie jest granicą poznania.
A fizyka nie może być stekiem formuł nie do pojęcia, algorytmami dla liczydeł.
Fizyk, póki nie wie o czym mówi, jest tylko matematykiem.

 

zobacz  >>

Spis treści

Słownik

O niniejszym

wersja   31.03.2012

Translate Select Language	RADAR MIERZY TYLKO CHWILE WYSŁANIA I ODBIORU SYGNAŁÓW a wszystko inne z tych chwil liczy - jakimiś wzorami, właściwymi lub nie.
	A paradoksy, gdy wiadomo czym są, paradoksami już nie są - są już błędami. Tylko tak można zrozumieć fizykę współczesną. Jako galileuszowską fizykę oddziaływań skończenie szybkich.

Uwaga. - Szczególną teorią względności Einsteina nie jest ani jego echolokacja eR ani moja echolokacja eT ale ich stosunek eR/eT  czyli stosunek wartości (i wzorów) relatywistycznych i spoczynkowych (wyjątkiem jest kontrakcja, bo Einstein zażądał by oba końce długości mierzyć - lokalizować! -  jednocześnie - zobacz diagram).  - Szczególna teoria względności jest teorią relatywistycznych paradoksów.