Sygnały

Rozróżniam je wyłącznie ze względu na ich prędkość („duże C“), czyli ze względu na ich prędkość względem (w układzie) echosondy, a nie ze względu na ich prędkość c („małe c“), czyli prędkość ich rozprzestrzeniania się w ośrodku je przenoszącym. - Dokładniej   to dwie prędkości  1F,2F  - „od“ i „do“ echosondy (zobacz Indeksy liczbowe i Indeksy literowe), zaś c  to dwie prędkości c1,c2  w ogólności w różnych ośrodkach własnych (na poniższym rysunku dźwięk w wodzie i dźwięk w powietrzu - wtedy  c1 oraz  c2  są różne). - Prędkości „duże C“  są prędkościami złożonymi po galileuszowsku - jak niżej.

Definicje sygnałów

	Z szybkością c
eP	do i od lokalizowanego zdarzenia	1P = VP + c1	2P = VP + c2	kliknij   więcej
eR	od i do lokalizującej echosondy	1R = c1	2R = c2	sygnały Einsteina (ale nie tylko)
eS	od kolejnych * nadajników	1S = c1	2S = VS + c2
eT	do kolejnych ** odbiorników	1T = VT + c1	2T = c2	sygnały eT czyli światło MM (Michelsona-Morleya). - najlepszą jego ilustracją w tej witrynie jest diagram Trzy obiekty, Rys.W.4.

*    najpierw _1S od echosondy, a po odbiciu, _2S od lokalizowanego obiektu.
**  najpierw _1T do obiektu, a po odbiciu, _2T do echosondy.

    Na razie przyjmuję że  c₁ = - c₂ = c  czyli że także  |c₁| = |c₂| = |c|  czyli że szybkości sygnałów w ośrodkach przenoszących je w tę, i z powrotem, są jednakowe. - Ogólnie c₁  jest prędkością c  sygnału wysłanego, mierzoną w ośrodku go przenoszącym („w jego układzie”). - Dodatnia prędkość c albo V (z jakimiś indeksami) oznacza ruch w prawo, a ujemna, w lewo (na dwuwymiarowym diagramie czasoprzestrzennym t,x), przy czym prędkości c₁,c₂  sygnałów są mierzone w ich ośrodkach. - Te uproszczone umowy o znakach dotyczą ruchu jednowymiarowego, czyli „po”, a może raczej „w”, prostej.

    To niezbyt precyzyjna wersja części ważnych umów, ale taka wystarczy w demoreklamce.

    Sygnały są sygnałami eT, gdy wiatry ośrodków nie wieją odbiornikom - ani odbiornikowi lokalizowanego obiektu, ani odbiornikowi echosondy (każdy odbiornik jest balonem unoszonym przez ośrodek własny, w którym wobec tego odbiornik tkwi nieruchomo). - Sygnał, który dla kogoś stanie się światłem, dla innych najczęściej ma szybkość inną od c  - czyli dla innych nie jest i nie będzie światłem. I dlatego nie widzimy światła (fotonów) o szybkości innej od c. - Właśnie to w trywialny sposób wyjaśnia wynik Michelsona-Morleya.

    Najogólniej sygnały   zapisuję tak:   _1F = w₁ + c_{1         2F} = w₂ + c₂     (podobnie jak na powyższym obrazku).

Każdy sygnał ma jakąś prędkość c  w jakimś ośrodku (go przenoszącym). Np. dźwięk w powietrzu ma prędkość c = 330 m/s  a światło (foton) w próżni ma   c = 3·10⁸ m/s. - Jednak wzory jakimi powinna liczyć echosonda nie zależą od prędkości c  ale od prędkości (od _1F,_2F)  - nie od małego, lecz od dużego „ce“.

Prędkość c  także jest wektorem - o długości  |c|  w układzie ośrodka (przenoszącego ten sygnał c). Jest to prędkość rozprzestrzeniania się sygnału w ośrodku. Moduł |c| prędkości c jest równy średniej prędkości cząstek ośrodka (np. jego cząsteczek, czyli molekuł).






Ale póki nie musisz, nie wybieraj – licz wzorami ogólnymi. Wtedy może unikniesz paradoksów.

- Wzory ogólne są w rozdziale Definicje i wzory ogólne.


 

Wersja   13.10.2011

Spis treści

Słownik