Notki z moich blogów

Wybrał rozwiązanie b, dodatkowo swoim drugim postulatem zaakceptował niezmienniczość szybkości światła, zauważoną w punkcie 2, ale jej nie wyjaśnił (nie objaśnił). I przez to nie objaśniona (niepojęta) jest cała fizyka współczesna. - Ja postąpiłem inaczej i przedstawiam to we wszystkich moich pracach. W których teraz, jak niegdyś Galileusz, formułuję coraz bardziej przekonywujące argumenty. Mając nadzieje, że kiedyś będą one takie mocne, jak jego w Dialogach.

Czy czas musi się cofać ?

Fizycy twierdzą, że gdyby istniały obiekty nadświetlne, to dla nich czas płynąłby do tyłu.

Współcześni fizycy-radarowcy twierdzą, że sygnał wcześniej wysłany, musi wcześniej wrócić - przed sygnałami wysłanymi później (tak jak na lewym diagramie). Bo gdyby było odwrotnie, oznaczałoby to, wg nich, że czas płynie w odwrotnym kierunku, wstecz. Że na prawym diagramie obiekt B cofałby się w czasie - bo jego linia świata opadałaby w lewo w dół, a nie wznosiłaby się prawo w górę. Także chwile t₂,t'₂ powrotu sygnałów cofałyby się w dół w osi czasu ct, czyli w przeszłość, zamiast normalnie (naturalnie) wznosić się w przyszłość - jak na rys. lewym (primowana wyżej - nad nieprimowaną).

Prawdę mówiąc, to fizycy współcześni nawet nie znają tych diagramów. I trudno przez to wyczuć, co się roi w ich głowach, upośledzonych ewolucyjnie. - A ja to wszystko tak jasno tłumaczę w moich WWW i blogach (i mniej przystępnie tutaj - a może tam), ale zawsze klasycznie, czyli zrozumiale.

Moja fizyka radarowa

_1T = V_T + c _2T = - c światło eT - moje; gdzie V_T - szybkość echolokalizowanego obiektu.

Tylko takie sygnały zawsze! docierają do materii (do odbiornika) z szybkością c (zobacz diagram ET - najpierw do echolokalizowanego obiektu, a potem do echolokalizującej go echosondy). - Tylko na tym polega niezmienniczość szybkości światła, a nie na jakimś nie tylko niezrozumiałym, ale i nie rozpoznanym ainstainowskim cudzie. Tylko to wyjaśnia tajemnice wyniku Michelsona-Morleya. I to w sposób trywialny. A tylko takie sposoby mają znaczenie - bo Natura nie jest taka głupia by trwonić się w jakichś, np. w relatywistycznych, zawiłościach.
Tylko takim światłem radar echolokalizuje wyłącznie! i bezpośrednio wartości spoczynkowe.

   Całą resztę już z tych wzorów wyprowadzisz.
   Ale by cię o tym przekonać, część już ja wyprowadziłem. Kilka z nich zapisałem w moich blogach a dużo więcej w tej mojej witrynie. A na papierach, dawno dawno temu, zapisałem jeszcze dużo dużo więcej, ale wtedy chodziło o to, bym sam siebie o tym przekonał. By to sprawdzić. Samemu sobie udowodnić że to prawda.
   Ale gdy mi nie wierzysz a sam sprawdzić nie chcesz - choćby przemyśleć co ja napisałem - to nie ma na ciebie sposobu. - A warto mnie przeczytać także z tego powodu, że opisałem także wnioski jakie ze wzorów wyciągnąłem.
   Zaś moje blogi to zupełnie co innego - one mają tylko informować o tej mojej fizyce. Jej fragmentami do niej przekonywać. - Moja fizyka nie jest po blogach rozrzucona.

Natomiast fizyka Einsteina np. to zupełnie co innego - z jego współrzędnych wychodzi jedno a ma być drugie. Np. współczynniki Dopplera - ze współrzędnych wychodzą dwa różne a np. z dylatacji jeden. I trzeba albo to przemilczeć, albo lać wodę - że tak wychodzi, bo świat jest z zasady niewyobrażalny. Beznadziejnie... I nic nie poradzisz - nawet Einstein! - W fizyce współczesnej cały czas trzeba coś i się tłumaczyć i koniecznie jaki cały ten świat dziwny jest. - A to nie świat.
Moja fizyka udowadnia że dziwna jest fizyka współczesna. Obecna. Czyli ludzie. A na pewno fizycy (współcześni).

Wielkim wyzwaniem dla fizyki jest stworzenie takiego modelu świata, który da się zrozumieć

Ale fizycy współcześni wolą by było tak jak jest teraz, bo najłatwiej udowadniać to czego nikt nie rozumie.
Zwłaszcza gdy wystarcza udowodnić tak, by nadal nikt niczego nie rozumiał.

M o t t o : Cała zawiła relatywistyczna interpretacja świata ma na celu obronę tych dwóch wzorów

Zaprawdę powiadam Wam, że nawet gdyby śmieszni byli ci, co eteru bronili, to nie aż tak.

Ale istnieje już teoria echolokalizacji galileuszowskich, opisująca różne echosondy a nie tylko radar Einsteina. Bo np. także radar echolokalizujący wartości spoczynkowe, a to właśnie on pozwala szczególną teorię względności (STW) uczynić wyobrażalną, bo galileuszowską, czyli euklidesową. A niniejszy blog tylko o tym informuje.
Jednak gdy chcesz o tym podyskutować, to najpierw trochę z tego przeczytaj.

     Jaki jest świat, czyli nowe idee w fizyce, zwłaszcza w fizyce czasoprzestrzeni, znajdziesz w tej mojej witrynie.
     Ale jeśli jesteś za-ciekawą humanistką, to już zajrzyj w moją prozę www.fizyka_dla_Pań (fizyka dla współczesnych Pań). - To nie fizyka - to filozofia Przyrody. Bez wzorów i wykresów.
     Albo zobacz np. co to jest dylatacja.

- Czy zgadzasz się z tym, że świat jest z zasady niewyobrażalny? Beznadziejnie...

Jeśli tak, to daj sobie spokój. Bo ja piszę do tych, którzy uważają że prawdę mówi tytuł tej notki (jest to cytat ze strony "http://www.phys.uni.torun.pl/publications/kmk/01Fiz-umyslu.pdf" - ale ona nie o fizyce).

P.S. - Tylko powyższe dwa wzory Einstein wyprowadził z modelu - z ortokartezjańskiego, wyobrażalnego. Tylko dwa. I przez to przy reszcie trzeba teraz mocno kombinować - i podpierać ją „modelami niewyobrażalnymi”.
Ja te wzory piszę inaczej - by rozróżniać różne rodzaje echolokalizacji i by móc pisać wzory wszystkim echolokalizacjom wspólne, czyli ogólne. - One są tutaj, w tej witrynie.

W roku 1986, po, jak mi się zdaje, 7 latach - na pewno nie mniej - fanatycznego wysiłku, gdy już wiedziałem wszystko, rozesłałem następujący tekst:

- I zacząłem pisać pierwszy z moich fundamentalnych Zeszytów pt. "Z1. - Czy radar źle mierzy?". - To był wielki początek, jak się okazało, niczego.
Teraz dodam, że ostatnimi wzorami na współrzędne eT radar liczy wartości spoczynkowe, a nie relatywistyczne, jak u Einsteina (echosonda eR, tutaj powyższa pierwsza para wzorów). Oznacza to, że mój radar eT, lokalizując światłem, nie liczy paradoksów. A to bardzo upraszcza świat i fizykę.

Bardzo ważne oświadczenie

   Najczęstszym zarzutem jaki mnie spotyka, jest ten, że nie ma u mnie definicji i np. przykładów. - Odpowiadam: U mnie są same definicje. I dlatego nie rzucają się w oczy (nie wyróżniają sie). - Ale oczywiście są one nie w blogach, ale w tej witrynie, o której moje blogi mają tylko informować.
   A przykłady? - Czy strona Dylatacja większa niż u Einsteina, w tejże witrynie, nie jest przykładem dylatacji większej niż u Einsteina? - Czy muszą być liczby szczególne (może najlepiej naturalne)? - Jeśli tak, to podstaw je i rachuj. Ja arytmetyki tutaj nie potrzebuję.
   Ale zarzut że nie zdefiniowałem współczynnika K (i jego kwadratu), powala całkowicie. Bo w tym wypadku zarzucający nie tylko się nie pofatygował (by te definicje zobaczyć - wystarczyło kliknąć link, w witrynie), ale może nie zna np. takiego wzoru:

- A to wzór przecie podstawowy - to znany wzór na prędkość Einsteina (indeksem R informuję tylko, że to właśnie Einsteina, relatywistyczna; bo ja podaję także wzory na kilka innych prędkości). - A w witrynie często pojawia się tożsamość K₂ ≡ K². - I to powinno wystarczyć. Zwłaszcza że w witrynie ta tożsamość jest wielokrotnie objaśniana (i definiowana). - Współczynniki K i K² są powszechnie znane, tylko może częściej są pisane minuskułą („małymi literami”), a ja małym k (z indeksami) oznaczam współczynniki Dopplera. Co też jest powszechnie stosowane. (Inna sprawa że współczynnik K i jego kwadrat był dotychczas stosowany jako „wygodny współczynnik” a dopiero ja pokazałem - zdefiniowałem - czym on jest, fizycznie; że K₂ ≡ K² jest współczynnikiem echa, czyli iloczynem współczynników Dopplera.).

Po tych wyjaśnieniach, może już bez trudu zrozumiesz poniższe teksty. - A jeśli nie, poszukaj definicji lub objaśnień, w odpowiednim fragmencie witryny - gdy akurat nie widzisz linka, skorzystaj ze Słownika (link do niego jest zawsze widoczny - w górnym a na pewno w dolnym pasku każdej strony).

Einstein powiedział że foton w każdym układzie pędzi z szybkością c = 300 tys. km/s. I to jest najświętszą prawdą. Potwierdzoną na wszelkie sposoby. - Tylko że to nie jest jeden i ten sam foton - w każdym układzie pędzi jego inny egzemplarz.
Ale dokładnie to nie całkiem tak.

Między fizyką Einsteina a tym co ja proponuję, różnica tkwi w fundamentach. Mianowicie Einstein wartości spoczynkowe tylko mierzy (w spoczynku) a ja także je echolokalizuję - sygnałem wysłanym i odbitym (do i od także ruchomego obiektu), tak jak ainstainowskie wartości relatywistyczne, ale innymi niż Einstein, wzorami. Dlatego np. paradoks czasu (dylatację) Einstein pisze, w przyjętej tu nomenklaturze, tylko tak

Innymi słowy, Einstein echolokalizuje tylko wartości relatywistyczne (spoczynkowych nie potrafi) a ja echolokalizuję wszystko - dosłownie! - światłem Michelsona, czyli sygnałami eT.

ale za swoje! t (w pierwszym wzorze) nie podstawi żadnego wzoru („radarowego”) - bo nie zna wzoru pozwalającego czas spoczynkowy zecholokalizować.

Gorzej - Einstein nie zna żadnego „radarowego” wzoru pozwalającego zecholokalizować wartość „spoczynkową” (prawdziwą) jakiejkolwiek wielkości fizycznej, dla obiektu ruchomego względem echolokalizującego go radaru.

I dlatego, by móc wartości spoczynkowe liczyć, wymyślił (zdefiniował) paradoksy - właśnie one przeliczają zecholokalizowane przez Einsteina wartości relatywistyczne, w wartości spoczynkowe. Które ja echolokalizuję bezpośrednio, bez paradoksów.

Paradoksy są dumą współczesnych fizyków a wg mnie są zbędnymi protezami, upośledzającymi całą współczesną naukę.

Ta moja umiejętność pozwala zbudować STW Einsteina (jego szczególną teorię względności) w nowy sposób - w wyobrażalny (euklidesowy). A to oznacza przewrót w fizyce i w filozofii, bo przywraca klasyczny pogląd na świat. Ale już na świat z sygnałami (oddziaływaniami) o skończonych szybkościach.

Dlatego wszystko się zgadza, bo nie wiadomo co. Bo jeden paradoks zderza się z następnym i w tym bałaganie nie wiadomo co się dzieje. Naprawdę, fizycznie, w rzeczywistej czasoprzestrzeni. I każda interpretacja jest poprawna, byle napędzała błędne koło paradoksów. W kółko Macieju. - Na zewnątrz „wszystko” się zgadza, ale co naprawdę się dzieje, nikt nie ma pojęcia.

I właśnie moje wzory - i modele - wyobrażalne! - z trywialną prostotą to wszystko wyjaśniają.

Powyższe skopiowałem z mojego bloga fizyka.blox - z którejś jego starej wersji.

A niżej fragment innego tekstu, pozwalający zrozumieć o co chodzi z tym t₀ oraz t₀.

Czy wiesz dlaczego Einstein odrzucił wzory (1) na własne współczynniki Dopplera, a pozostawił wzory (2) na własny czas i na własną długość, czyli na dylatację i kontrakcję?

- Przecież to takie same wzory! - Gdy, jak tu, napiszemy je w tradycyjnej symbolice.

- Zobacz np. indeksy literowe i indeksy liczbowe. - Więcej jest w całej tej reklamce nowej fizyki galileuszowskiej, mieszczącej w sobie wiele „fizyk” (echolokalizacji - także „relatywistycznych”), o istocie której informuje ta reklamka.

Dowody mniemane

     By zbilansować rozpady, Pauli wymyślił neutrina, których tak naprawdę do dzisiaj nie wykryto eksperymentalnie, bo są aż tak przenikliwe, jakby ich nie było. Tym bardziej, jako że są pozbawione ładunku elektrycznego - neutralne - nie pozostawiają śladu w emulsjach ani w innych komorach. - Nima ich. Absolutnie.
   - Ale mimo to, tak neutrina ratują rozpad mionu

- Czyli mion „rozpada” (zamienia) się na elektron i coś jeszcze, czego jakby nie ma, ale fizykom (współczesnym) jest bardzo potrzebne.
     A może mion jest szybszym elektronem? Niż się zdaje fizykom. I z tego powodu, przeliczając go relatywistycznie, otrzymują masę spoczynkową większą niż elektronu?
    Bo przecież w fizyce kwantowej i, przy prędkościach okołoświetlnych, także w relatywistycznej, niczego się nie mierzy. Wszystko się liczy. Jakimiś wzorami - dowolnymi. - I się mniema.
    Prawdę o tym jak i dlaczego „rozpadają” się cząstki, pokazują może moje minichrony.

    Neutrino wymyślono po to, by uzupełnić niespodziewany deficyt energii (pędu, masy) produktów rozpadu. A teraz ilekroć trafi się na taki niedobór, rozlega się wołanie: A nie mówiłem! Jest neutrino! - Czyli kółko Macieja. Dowód mniemany.
    Na szczęście dla fizyków (współczesnych), bezpośrednio niczego nie można zobaczyć a tym bardziej zmierzyć. - Nawet tory cząstek powstających w akceleratorach, rysują komputery - zaprogramowane tak, by właśnie tak rysowały (jak wymaga fizyka współczesna). - Tak, naprawdę można udowodnić wszystko.

    Ale ja nie twierdzę że neutrin nie ma - mogą nimi być te zaburzenia próżni, które w odbiornik uderzają z szybkością inną niż c = 300 tys. km/s czyli nie sprzęgają się elektromagnetycznie.

    - Czy istnieje cząstka o zerowej masie spoczynkowej, której masa pojawia się dopiero w ruchu? - To może tylko różnica masy (pędu, energii), potrzebna do poprawienia wyników uzyskanych dla cząstki materialnej, wzorami fizyki współczesnej.

     Ale w fizyce kwantowej wspomniana relatywistyczna poprawka nie wystarcza. I dlatego wymyślono neutrina. Dopiero nimi „poprawiono” błędne rachunki. Zbilansowano rozpady. A potem jeszcze innymi „cząstkami”, wirtualnymi i nie.

    Ale foton istnieje. Nie znaczy to jednak że ma zerową masę spoczynkową. Bo foton nie istnieje w spoczynku. - Fotonem jest sygnał uderzający w materie tylko! z szybkością c = 300 tys. km/s. I z żadną inną. - Nie ma fotonów w locie, pędzących od nadajnika (źródła) do odbiornika (detektora). Nawet z tą szybkością c. - Dopiero gdy uderzą z szybkością c ... Bo gdy uderzą z inną szybkością, fotonem się nie staną. Nie sprzęgną się elektromagnetycznie. Elektromagnetycznie przenikną. A może raczej nieelektromagnetycznie.

    „Dziś wiemy, że każda cząstka elementarna ma swoją antycząstkę o takiej samej masie, lecz przeciwnym ładunku.” - A to znaczy że każda cząstka bywa, czasem, tachionem. Bo tylko on postrzegany jest jako para cząstka-antycząstka. - To pokazują wspomniane minichrony.

    A relatywistycznego wzrostu masy, też żadna waga nie potwierdziła. - Może to jednak większa prędkość? Niż fizykom się zdaje.

To są moje myśli nieuczesane. Tylko dla mnie. Więc nie będę ich czesał. - To jest moje bleble.

Jeszcze o dowodzeniu w STW

Ponieważ szybkość światła jest w STW największą z możliwych, a okazuje się że pędy i energie są znacznie większe niż klasycznie z relatywistycznie pomniejszonych szybkości wynika, to wymyślono relatywistyczny wzrost masy (o czynnik Lorentza). I znów wszystko się zgadza. - Ale to żadna sztuka tak korygować swój błąd - kolejnym błędem. Zwłaszcza, że już po pierwszym błędzie wszystko straciło sens, normalny, i już nie wiadomo o co chodzi.

Potem już każdy błąd uzasadnia błąd następny. Np. to że tak relatywistycznie „spowolniona” cząstka wyryła w emulsji dłuższy ślad niż powinna, oznacza że „dłużej żyła” i dzięki temu pędziła dłużej - bo jej czas wolniej, niż nam, płynął. A nie, że po prostu pędziła szybciej, klasycznie a nie relatywistycznie. - I znów skorygowano to tym samym czynnikiem Lorentza. - To jest tak, jakbyś powiedział że 2 + 3 = 10 ale że 3 = 8 bo „relatywistycznie” wzrosło o 5.

Trzeba jeszcze dodać, że powyższe jest jeszcze bardziej „wiarygodne”, bo nie tylko relatywistycznie czas cząstce się wydłużył, ale na dodatek droga (przestrzeń) się jej relatywistycznie skróciła. Też o ten czynnik Lorentza. - Ten czynnik działa raz w te, raz we w te. Zawsze tak jak trzeba.

Nieskończone, urojone, ...

Któryś z wielkich matematyków powiedział że Bóg stworzył tylko liczby naturalne (bo niby są one takie doskonałe) a pozostałe wymyślił człowiek. - Wg mnie, zwłaszcza urojone...

Właśnie - liczby urojone. - W mojej fizyce liczb urojonych nie ma. Czyli gdy u Einsteina się one pojawiają, to u mnie nie.

Ale to zagadnienie wydaje mi się aż tak ważne i poważne, że do tego bloxa nie przystaje. Dlatego zaraz omówię to gdzie indziej. Teraz powiem tylko, że to oznacza, że wzorami Einsteina nie wolno echolokalizować obiektów nadświetlnych (ogólnie - nadsygnalnych, czyli tachionów; dla nich istnieją inne wzory - ja je znam).

I już zdradzę, że Einstein opisał tylko świat podsygnalny (tardionowy). I powiedział że to świat jedyny. I to jest jego błąd.

Współczynnik echa fizycy piszą jako potęgę K² czym sugerują że jest to zawsze dodatni iloczyn dwóch jednakowych wartości „jakiegoś” współczynnika K, a naprawdę jest to iloczyn obu, w ogólności różnych współczynników Dopplera k₁,k₂. I z tego powodu K₂ ≡ K² bywa też ujemny. Jednak nie grozi to żadnymi urojonościami, bo dla K₂ ≡ K² ujemnego, w żadnym wzorze nie pojawia się jego nieupraszczalny pierwiastek K. - To, jak otrzymałem definicję współczynnika echa, możesz prześledzić w rozdziale Definicje - zacznij od Równania echa. - Zobaczysz tam także, na stronie Echolokalizacje pod- i nadsygnalne a antymateria, kiedy K₂ jest plus a kiedy minus.

Bo ja moją przygodę z fizyką zacząłem od wzorów ogólniejszych niż Einstein - jego fizyka jest tylko tardionowym fragmentem fragmentu mojej fizyki. - Gdy z moich wzorów ogólnych wyprowadzam wzory tardionowe (czyli dla dodatniego K₂ ≡ K² ), czyli także wzory Einsteina (Einstein kilka ważnych wzorów przegapił), to też uzyskuję pierwiastek K (pierwiastek z K₂ ≡ K² ), natomiast gdy z tych samych moich wzorów ogólnych wyprowadzam wzory tachionowe (czyli dla ujemnego K₂ ≡ K² ), to nieupraszczalny! pierwiastek K się nie pojawia - wzory tachionowe nie pozwalają się do takiej postaci sprowadzić.

Nie dostrzeżeniem echolokalizacji odwróconej Einstein, nieświadomie, zapostulował nieistnienie obiektów nadsygnalnych.

Wniosek (genialny!): Mimo że liczby zespolone są wygodne (np. w piękny i/bo wygodny sposób pozwalają liczyć przebiegi quasi-ustalone - harmoniczne), to, wg mnie, są one wybiegiem kryjącym, także przed nami, jakąś naszą niewiedzę - nie tylko o prądach zmiennych ale np. o całym elektromagnetyzmie. - Pojawienie się liczb urojonych świadczy o tym, że mamy szukać innych wzorów - ogólniejszych. - W świecie ogólniejszym.

Światło - jak ono transformuje

- czy mówią one jak transformuje szybkość światła, czy że nie transformuje ona w ogóle ?

Może na tym polega Zasada Świata, że nie. A nie że tak, a w efekcie na dziwacznym Einsteina świetle niewiadomojakim, co to zawsze, względem wszystkich i każdego, biegnie z tą samą szybkością c = 300 tys. km/s. „W każdym układzie”. Jakoś.

A wszystko od tego się zaczęło - od spostrzeżenia że równania Maxwella nie transformują po galileuszowsku. I nie wyrażeniu na to zgody. Od szukania transformacji która by, ze zmianą szybkości źródła a może odbiornika światła, tak przekształcała równania Maxwella, by ich nie przekształcała. Bo na tym polega istota transformacji wzorów - by zachowywały swą strukturę.

A może niezupełnie o to chodzi. - Powinienem poszperać w podręcznikach a może we wszystkowiedzącym Internecie. I może później to zrobię. - Teraz pospiesznie zapisuję nagłą myśl. Inspirację.

Bo mimo że na powyższe pytania odpowiedziałem już dawno, to jednak teraz znalazłem nowe, jak mi się zdaje przystępniejsze, sformułowania, które zaraz tu w skrócie przedstawię.

Einstein i ja zdefiniowaliśmy swoje światła na czasoprzestrzennych diagramach swoich echolokalizacji. Mianowicie:

I Einstein powiedział że jego światło spełnia (potwierdza) negatywny wynik eksperymentu Michelsona-Morleya, ale w jakimś innym sensie. W takim, że ani w jego wzorach ani na jego diagramach, go nie widać. - Bo że moje światło spełnia to co chciał Einstein, widać wszędzie. I to w zwykłym sensie, bo po galileuszowsku. Ale by to dostrzec, potrzebny zwykły mózg. Bez dostrzegalnych ubytków i nie zdegenerowany „ewolucyjnie”. Czyli niezgoda na banialuki w fizyce.

Einstein więc, by swoje światło ratować, nawymyślał mnóstwo dziwacznych jego właściwości. Więcej niż niegdyś dla ratowania idei eteru. I swymi fantazjami dokładnie okaleczył (udziwnił) świat.

- W swoim drugim postulacie Einstein zapostulował nie światło, ale „jakiś inny sens”. Bo bez niego jego fizyka nie przetrwała by nawet sekundy.

A ponieważ notka ta już jest przydługa, resztę, zwłaszcza trochę o modelu próżni, napisze może w następnej notce. Może pt. Światło - czym ono jest. - Wyniknie z niej że światło nie może transformować. Ani równania Maxwella. - Transformują tylko - galileuszowskie! - sygnały, które mogą stać się światłem. Fotonem tylko i wyłącznie jednego odbiornika. W który uderzy z szybkością c - tylko w niego.

Ale tego co wymyślił Einstein, i tak nie zrozumiesz. Bo nikt nie rozumie. Bo np. Einstein wymyślił że istnieje dylatacja i kontrakcja. I że dylatacja to spowolnienie czasu (zegarów). W jej wyniku ruchome zegary (dowolne obiekty) się spóźniają (wolniej się starzeją). Spowolnienie trwa tylko póki trwa ruch, ale opóźnienie narasta (się sumuje) i pozostaje także po ustaniu ruchu - podróżujący bliźniak pozostaje młodszy od bliźniaka-obserwatora, także gdy już siądzie obok niego na ławeczce, ale ich zegarki znów zgodnie chodzą (znów jednakowo szybko się starzeją). Np. jeden bliźniak ma teraz 10 a drugi 100 lat (ten który nie podróżował), ale za rok, gdy dup ani na chwile od ławeczki nie oderwali, będą mieli 11 i 101 lat. Już o jednakowy rok będą starsi.

Czyli jest gorzej niż z kontrakcją, bo o niej można powiedzieć że obserwatorowi tylko się wydaje że ruchomy pręt się skraca, bo gdy stanie (względem obserwatora znieruchomieje), to pręt powróci do swej normalnej (spoczynkowej) długości. się „odpręży”.

Zaś dylatacja to takie cuś, że cudzy czas u mnie wolniej płynie. I nie dlatego że widzę iż cudze, ruchome względem mnie i odległe ode mnie zegary w stosunku do mojego się spóźniają, ale że tak wychodzi ze wzorów Einsteina. - Na oczy tego nikt nie widział (także np. takich bliźniaków). A wszelkie dowody są bardzo pośrednie. Zawsze są tylko wydumanymi wnioskami z jakichś innych, bardzo od tematu odległych obserwacji czy eksperymentów. Dotyczących jakichś zupełnie innych tematów. I to wydumanymi tymi wzorami, których poprawność miano właśnie udowodnić. Czyli biblie biblią, albo w kółko Macieju. A tak, wiadomo, można udowodnić wszystko.

I fizycy współcześni chcą by tak pozostało, bo najlepiej udowadniać to czego nikt nie rozumie. I gdy wystarcza udowodnić tak, by nadal nikt niczego nie rozumiał. Czyli tak jak jest. Teraz.

Ale o tym już trochę było niżej. - Niestety fabryka gazeta.blox i to skutecznie zniszczyła. A był to duży i bardzo ważny wykład o kontrakcji i dylatacji. - Na szczęście znalazłem jego marną, przestarzałą namiastkę. Oto jej kopia.

Wbrew temu co się uważa, nie przeprowadzają one jednego i tego samego zdarzenia z jednego do drugiego świata (własnego) - z nieprimowanej czasoprzestrzeni do primowanej - ale wiążą dwa różne zdarzenia w jednej i tej samej czasoprzestrzeni. Dlatego transformacje Lorentza nazywam parabitransformacjami.

A względność to coś takiego co jest jednocześnie tak i odwrotnie, zaś superwzględność ;)) polega na tym, że albo tak albo odwrotnie, czyli że tak jak uważa Einstein, albo odwrotnie, czyli jak ja. Czyli że jeden i ten sam foton biegnie przez różne światy, albo że różne fotony biegną przez jeden świat. Czyli że absolutny jest albo foton, albo świat. Przy czym jeśli foton, to nie zrozumiesz świata, a gdy przyjmiesz że absolutny jest świat, zrozumiesz wszystko.

A dlaczego „superwzględność”? - Bo to ładnie brzmi. A poza tym to względność poglądu na świat. A przynajmniej fizyki. - Bo też może być tak albo tak, a i tak „wszystko” będzie się zgadzać. Z tym jednak że nie zawsze będziesz wiedział „co”.

PS. - Później, z książki „5 prac, które zmieniły oblicze fizyki”, dowiedziałem się że Einstein nie narysował żadnego diagramu - w znajdującym się tam artykule „O elektrodynamice ciał w ruchu” nie ma żadnego obrazka (i dlatego Einstein tam strasznie relatywistycznie ględzi).

A to była rewelacyjna notka w moim w/w blogu fizyka.blox, ale fabryka gazeta.blox ją też zżarła.
- Niżej kopia jej przestarzałej namiastki:

Dylatacja, czyli spowolnienie czasu

A w konsekwencji i spowolnienie zegarów. Ruchomych względem ciebie (względem obserwatora). Czyli ruchome zegary wolniej się starzeją (wolniej odmierzają czas, wskazują jego wolniejszy upływ). - Każdy obiekt materialny, a na pewno makroskopowy, jest (starzejącym się) zegarem. - Przy czym antymaterie fizycy uważają za młodniejące zegary - jej czas płynie wstecz. Do tyłu. Oczywiście dla każdej antymaterii też inaczej. I też obiektywnie. - W jakichś „własnych antyczasoprzestrzeniach”?

Bo mówiąc że czas relatywistycznie się wydłuża, nic nie mówisz. Z równym powodzeniem, bo także bez sensu, możesz powiedzieć że czas się skraca. - Ale ponieważ skracanie (długości przestrzennej, nie czasu) w STW (Szczególna Teoria Względności) nazwano kontrakcją, a z czasem jest odwrotnie, więc dla odróżnienia ainstainowski paradoks czasu nazwano inaczej - dylatacją. - A że kontrakcja znaczy tu skrócenie, to dylatacja (jako że odwrotnie) musi być wydłużeniem. I stąd cały ten nomenklaturowy ambaras.

- A dlaczego z czasem u Einsteina jest odwrotnie niż z długością (odległością)?

- Bo we wzorze Einsteina czas (spoczynkowy) mnoży się przez czynnik Lorentza, a długość się dzieli. A że dla prędkości podświetlnych czynnik Lorentza jest większy od 1, więc to co przez niego mnożone, rośnie (czas „wydłuża” się), a co dzielone, maleje (skraca się - długość przestrzenna).

Dodam jeszcze, że wszystkie relatywistyczne (ainstainowskie) paradoksy zachodzą wyłącznie w obiektach względem obserwatora ruchomych. Bo sam dla siebie, nikt się nie skraca, ani wydłuża. (Och ta polszczyzna - ona absolutnie nie nadaje się do fizyki. - Tyle w niej przeczeń bez znaczenia, które musisz pomijać... - Ale ja ją tylko umiem.). - Einsteinowskimi wzorami liczymy to, co tu wyłożyłem.

„Chwile” (okresy, np. sekundy) trwają dłużej (wydłużają się), czyli czas wolniej płynie - ruchome zegary wolniej tikają i się starzeją. Niż nasz - nieruchomy względem nas. - Tak się współczesnym fizykom wydaje. Że tak się wydaje relatywistycznemu obserwatorowi względem obserwowanego obiektu ruchomego. Albo odwrotnie - że tak się wydaje obserwatorowi względem którego porusza się obserwowany (przez niego) obiekt. Bo to wszystko jedno i nie ma co se tym dupy truć.

Dodam też, że wszystkie relatywistyczne paradoksy wywodzą się z STW - OTW (Ogólną Teorie Względności) Einstein tak budował, by zostały one w niej zachowane. - Temu kto twierdzi że można mówić że pochodzą one z OTW, bo Wzory OTW też je liczą, podpowiadam że można powiedzieć jeszcze ogólniej - że pochodzą one (paradoksy) z Nauki. - Bo to jest mniej więcej tak, jak twierdzenie że to, że 2 razy 2 równa się 4, wynika z rachunku całkowego. - Może można i tak, ale co to daje?

OTW nie nadaje się do liczenia zachowywania się tramwaju jadącego po moście, ale najwyżej dla z mostu spadającego - jednak spadki lepiej (wygodniej) liczyć klasycznymi wzorami Newtona. - OTW jest niezbędna do liczenia czarnych dziur i innych takich dupereli, których nikt jeszcze nie widział.

Kilku wybitnych fizyków, w tym co najmniej 1 noblista (nazwisk nie pamiętam), powiedziało że w fizyce eksperymentatorzy zawsze udowodnią to, co wymyślą teoretycy. - I tak jest. W fizyce współczesnej. - Bo najłatwiej udowodnić to, czego nikt nie rozumie. I gdy wystarcza udowodnić tak, by nadal nikt niczego nie rozumiał.

Natomiast dawni fizycy (klasyczni) przestrzegali takiej oto zasady: Teorie nieweryfikowalne, należy odrzucić. - Czyli jeśli nie możesz sprawdzić czy ruchomy pręt się skrócił (kontrakcja), bo tak samo skróciła się także twoja linijka którą pręt chcesz mierzyć, to taką teorie należy o dupe rozbić (za przeproszeniem).

Czyli: Coś czego nie można zmierzyć jednoznacznie bo bezpośrednio, ale tylko pośrednio, czyli z jakiś odległych danych, wzorami weryfikowanej (!) właśnie teorii liczyć, to... (jak wyżej).

Niestety. Tak surowym klasycznym wymaganiom nie sprosta już ani teoria mikroskopowa (kwantowa, a tym bardziej subkwantowa), ani teoria Kosmosu (np. OTW). Bo rozpatrywanych w nich obiektów nie potrafimy mierzyć także z innych powodów - bo są albo za małe, albo za duże, albo za daleko lub za szybkie (albo za wolne). Czyli pozostają tylko rachunki. A wtedy właśnie nawet najdzikszą teorie zawsze można „udowodnić”. - To istny raj dla fizyków-metafizyków. Dla najfantastyczniejszych bredni. Bo już niczego, jednoznacznie, sprawdzić się nie da.

I to jest cała beznadzieja współczesnej nauki. I filozofii. - Teraz można z pełną powagą głosić co tylko ślina na język przyniesie a rzemieślnicy (eksperymentatorzy) i tak, gdy to polubią, to udowodnią. - Np. dylatacje czasu. Czyli to, że w jednym miejscu (i w obszarze), znajdują się różne czasoprzestrzenie. Że w tym jednym i tym samym miejscu, dla różnych obiektów z różną szybkością płynie czas. Zależnie od tego z jaką szybkością te obiekty od ciebie się oddalają, lub do ciebie się zbliżają.

- Niestety, ciąg dalszy też fabryka zżarła. I nie mam z czego go odtworzyć, a od nowa go nie wymyśle - za dobre to było. Niepowtarzalne.

Dylatacja czasu, wydłużenie czasu, efekt opóźnienia zegara będącego w ruchu w stosunku do zegara spoczywającego w układzie inercjalnym (ogólna teoria względności Einsteina).
- Naprawdę! ma być szczególna teoria względności. - W OTW chodzi o dodatkową dylatację, spowodowaną grawitacją, a nie ruchem inercjalnym. - Zobacz Wikipedia.

- Klasycznego obserwatora K.

Który widział wszystko natychmiast - także sygnały w locie. - Jego oczami widziałem więcej. Spoglądając z poza świata (a przynajmniej z zewnątrz badanego układu). - I zacząłem to rysować. Jako ortokartezjańskie diagramy czasoprzestrzenne.

Spróbujcie.

Bo wcześniej uważałem że:

Świat Obiektywny, to materia i ruch, a więc masy, energie, pędy i inne klasyczne wielkości dynamiczne. To materia skupiona w złożonych obiektach i elementarna materia błądzących w pustce, eteronów (eterony są więc kwantami materii). Złożone elementy tego świata (obiekty) oddziaływają między sobą za pośrednictwem sygnałów o różnych szybkościach, przy czym sygnały te są rozprzestrzeniającym się zaburzeniem próżni, wywołanym istnieniem lub ruchem obiektów i ruchem eteronów, docierającym do innych obiektów w postaci „fali” (roju) zaburzonych eteronów. Obiekty więc oddziaływają na odległość z innymi obiektami za pośrednictwem opóźnionych i zniekształconych (relatywistycznie) „obrazów”. Spostrzegają się więc wzajemnie nieprawdziwie. Obiektywną prawdę mógłby widzieć (gdyby istniał) jedynie hipotetyczny obserwator K, spostrzegający wyłącznie za pomocą abstrakcyjnych sygnałów o nieskończonej szybkości, a więc natychmiastowo i bez zniekształceń.

Obserwator K widzi wszystko, natychmiast i prawdziwie, ale nie o wszystkim nam mówi. Mówi niechętnie i najczęściej odpowiada tylko na postawione mu przez nas pytania. Jednak w dociekaniu prawdy obiektywnej skazani jesteśmy wyłącznie na jego pośrednictwo – tylko na podstawie uzyskanej od niego informacji możemy wyobrazić sobie model Świata Obiektywnego. Praktycznie model ten tworzymy na podstawie dedukcji, interpretując informacje uzyskiwane z obserwacji dostępnego nam obrazu Świata Obiektywnego. Obraz ten będziemy nazywać Światem Obserwowanym.

Dociekając istoty Zasady Świata, powinniśmy Świat Obserwowany uwolnić od subiektywnych wrażeń zmysłowych, czyli zredukować go do Świata Zjawisk Obiektywnych. Jest to świat spostrzegany bezpośrednio (i relatywistycznie) przez pozbawione intelektualnej ciekawości obiekty. Będziemy więc, za pośrednictwem obserwatora K, śledzić i opisywać zachowanie się tych obiektów i wnioskować tylko o tym co one widzą (na co one reagują, czyli jak i za pomocą czego oddziaływają). Będziemy więc interesować się wyłącznie wrażeniami obiektywnymi a nie subiektywnymi, czyli wyobrażeniami, nie gubiąc jednak naszego podstawowego celu, czyli wyobrażenie sobie modelu Świata Obiektywnego, a więc, jak wspomniałem na wstępie, modelu świata rzeczy (i oddziaływań) samych w sobie.

Reszta tekstu zaginęła. Ale pamiętam że obserwatora K dokładniej nazywałem klasycznym obserwatorem K. Że był on poza obserwowanym układem, którym mógł być cały świat. Że obserwował go z zewnątrz. Widząc (natychmiastowo) nie tylko obiekty, ale i odległe realne sygnały o skończonych szybkościach, lecące do odległych, także od K, obiektów. - I, o czym już wspomniałem, chciałem by eterony nie oddziaływały na odległość, ale tylko bezpośrednimi zderzeniami. Uważałem też, że stała Plancka określa średni stan eteru (dyskretnej próżni) – to iloczyn masy eteronu, jego średniej szybkości i średniej drogi między ich zderzeniami.

Pamiętam też że zrezygnowałem z dokładnego opisu obserwatora K, bo ciągle go musiałem uściślać – stawał się on aż nierozsądnie ścisły (nuda nie do czytania).

Pisząc powyższe, nie wiedziałem jeszcze nic konkretnego – bo np. minichrony, czyli mechanizm powstawania (i znikania) antymaterii, opracowałem dopiero rok później (w maju 1985). – Jednak do roku 1984 stworzyłem już absolutny układ jednostek chG (ale zaraz potem przeczytałem gdzieś, że wyprzedził mnie Planck – nawet nadał mu tę samą nazwę) i podałem własną interpretację stałej grawitacji (ale wkrótce potem zobaczyłem w „Pierwsze trzy minuty” że wyprzedził mnie Wainberg – wtedy jednak znałem już lepszą interpretację, zdaje się że jako przyspieszenie rzednięcia masy, chyba próżni, w otoczeniu masy skupionej). Znalazłem już też mój relatywistyczny wzór na prędkość falową (fazową) V_f – to relatywistyczna średnia arytmetyczna z prędkości V_g+c i V_g-c. - O tych sprawach informowałem w sierpniu 1984. (Obecnie do tego wzoru na prędkość falową nie przywiązuje żadnej uwagi, bo znam już lepszy wzór. Wyprowadzony z modelu, a nie „wykombinowany”.).

Minichrony zbadałem tylko dla ruchu jednostajnego i jednostajnie zmiennego. I to tylko kinematycznie. Bo z faktu że wszyscy je zbagatelizowali, wyciągnąłem wniosek że to moja wina – że napisałem je językiem laika, który odstręczył fachowców (że kompromitował mnie w ich mniemaniu). Postanowiłem więc poznać język współczesnej fizyki. I zacząłem od Einsteina. W efekcie i u niego dostrzegłem antymaterię – w echolokalizacjach materii nadświetlnej (tachionów).

Tak to wtedy widziałem i zanotowałem. - Wierzyłem jeszcze w świat relatywistyczny.
- Powyższe napisałem ćwierć wieku temu. - Jak widać, nie tylko teraz jestem młody.
Mój program chyba niewiele się zmienił. Tylko że nie chcę go już realizować.

W każdym systemie jest coś niedefiniowalnego - albo istota rzeczy, jak chce Kant, albo jej początek, jak chce każda religia. A może to jedno. - Wszystko jedno czy to Bóg, masa czy energia, jajo czy kura, duch czy materia - jest coś, czego w danym systemie nie można zrozumieć. - Chyba to powiedział Kurt Gödel.

(1).	k₁ = K · g	k₂ = K /g
(2).	t = t' · g	l = l₀ /g

(1.a).	k_1R = K · g _R	k_2R = K /g_R
(2.a).	t_1R = t_1T · g _RT	l_RT = l_T /g _RT

Moje notki z moich blogów

Paradoksy Zenona i pochodna

Kiedy foton dogoni cząstkę