Echosonda mierzy tylko chwile wysłania i odbioru sygnałów

a wszystko inne z tych chwil liczy, jakimiś wzorami. - Tutaj echosonda mierzy chwile t₀,t₂  a potem z tych chwil współrzędne liczy różnymi wzorami.
 

 Współrzędne

Echosonda Einsteina, oznaczana tu symbolem eR, obliczy współrzędne relatywistyczne, które w przyjętej tu symbolice piszę tak:

(1.1).

znane połówkowe wzory Einsteina na jego relatywistyczne współrzędne - z diagramu lewego, eR.

Natomiast echosonda eT obliczy współrzędne "spoczynkowe"

(1.2).

współrzędne spoczynkowe (także ruchomych obiektów) - z diagramu prawego, eT.

Dla spoczynku, czyli gdy średni współczynnik Dopplera  K = 1  (dokładnie znaczy to, że  )  wszystkie wzory na współrzędne - we wszystkich echolokalizacjach (dowolnymi sygnałami) - stają się połówkowymi wzorami Einsteina.

Ponieważ dylatacja jest stosunkiem relatywistycznego czasu t_1R i spoczynkowego czasu t_1T, więc

(1.3).

dylatacja Einsteina   jest to znany czynnik Lorentza g.

Echolokalizacja to proces fizyczny i umysłowy (rachunkowy). Gdy oba procesy są kompatybilne, czyli gdy wzory są zgodne z sygnałami, echolokalizacja jest właściwa (zgodna) - nie liczy paradoksów.

Zaś gdy echolokalizujesz - fizycznie! - np. sygnałami (pokazanymi na diagramie) eT, a liczysz wzorami wyprowadzonymi z diagramu eR (skonstruowanego sygnałami eR), to na ogół obliczysz paradoksy. - W tym przykładzie otrzymasz wszystkie wzory Einsteina, czyli zbudujesz jego STW, którą, ze względu na tę metodę, nazywam parafizyką eR_T.
- Zobacz wzór na współczynnik echa K₂.

 Sygnały

*  najpierw _1T do obiektu, a po odbiciu, _2T do echosondy.

W echolokalizacji eR  wiatr ośrodka nie wieje echosondzie - ani jej nadajnikowi ani odbiornikowi,

a w echolokalizacji eT wiatr ośrodka nie wieje odbiornikom (nadajnikom może wiać).
 

Tylko sygnały eT w trywialny sposób wyjaśniają wynik MM (Michelsona-Morleya):

Sygnały biegnące do obiektu z szybkością V+c  uderzą w niego z szybkością c. - Prędkość V jest prędkością obiektu, liczoną w układzie echosondy. W którym liczona jest także prędkość V+c. Natomiast szybkość c jest liczona w ośrodku transmitującym sygnał. - Jest to galileuszowska zasada składania prędkości.

A gdy dodasz do tego, że tylko to, co uderzy w materię z szybkością c wzbudzi ją elektromagnetycznie, czyli wybuchnie w niej fotonem, wynik eksperymentu MM staje się oczywisty.

Dla światła w próżni lub w powietrzu c = 300 tys km/s  a np. dla dźwięku w powietrzu  c = 330 m/s.

 

 Prędkości

(1.4).

prędkość Einsteina - relatywistyczna

(1.5).

prędkość "spoczynkowa", także ruchomych obiektów - klasyczna.

Czyli można powiedzieć, że relatywistycznym paradoksem prędkości jest stosunek
 

(1.6).

nieznany paradoks prędkości.

 Wnioski:

Echosonda, także radar, mierzy (bezpośrednio, bo na swojej linii świata) tylko chwile wysłania i powrotu sygnałów, a wszystko inne z tych zmierzonych chwil liczy - na odległość, jakimiś wzorami. Wzorami eR (Einsteina) liczy wartości „relatywistyczne", a wzorami eT liczy wartości „spoczynkowe", także ruchomych obiektów.
     STW Einsteina jest mieszaniną tych dwóch galileuszowskich echolokalizacji eR i eT. Można powiedzieć, że jest ich stosunkiem,  ilorazem eR/eT wzorów eR i eT (i obliczonych nimi wartości). Dlatego STW Einsteina oznaczam także symbolem eR_T i nazywam paraecholokalizacją eR_T. - A wspomniane wzory i wartości są wzorami lub wartościami relatywistycznych paradoksów, czyli paradoksów eR_T. - Taka symbolika pozwala rozróżniać różne echolokalizacje - omawiam tu echolokalizacje eP, eR, eS i eT oraz niektóre ich paraecholokalizacje, nie tylko eR_T.

 

Spis treści

Słownik

wersja   21.05.2011