 |
Czy
radar źle mierzy ?
Radar mierzy
tylko chwile
wysłania i odbioru sygnałów |
|
a wszystko inne z tych chwil liczy - jakimiś wzorami.
Wzorami Einsteina radar obliczy wartości relatywistyczne, a innymi np. wartości spoczynkowe.
Albo jeszcze bardziej relatywistyczne - np. dylatację większą niż u Einsteina.
Ogólniej mówiąc, "wartość
spoczynkowa" (obiektywna) jest echolokalizowana wtedy, gdy wzory i sygnały są zgodne. To znaczy, gdy dowolna echosonda (nie
tylko eT) liczy wzorami wyprowadzonymi z diagramu skonstruowanego tymi sygnałami, którymi naprawdę ("fizycznie") ona
echolokalizuje. Wtedy także wszystkie zecholokalizowane prędkości transformują po galileuszowsku (także po galileuszowsku sumują
się wtedy prędkości obiektów z prędkościami sygnałów). - Gdy wzory i sygnały nie są tak "kompatybilne", echosonda liczy
paradoksy - wtedy nazywam ją paraechosondą. |
 |
|
Elementarne echolokalizacje eR i eT
liczące z tych samych zmierzonych chwil t0, t2
Porównaj z rysunkiem Einstein fotografuje zegar. |
Z tych samych zmierzonych chwil t0,t2
radar wzorami eR (Einsteina) liczy wartości relatywistyczne,
a wzorami eT liczy wartości spoczynkowe.
Wzorami Einsteina radar (echosonda) obliczy np. współrzędne
(F.1). |
 |
znane połówkowe wzory Einsteina na jego
relatywistyczne współrzędne - z diagramu eR
zaś wzorami eT obliczy
(F.2). |
 |
współrzędne „spoczynkowe" także ruchomego obiektu -
z diagramu eT.
- Wzór na dylatację Einsteina otrzymasz dzieląc powyższy wzór na relatywistyczny czas t1R, przez
powyższy wzór na spoczynkowy czas t1T. - Zobacz na stronie
Dylatacja większa niż u Einsteina. |
Miarą dylatacji Einsteina jest znany czynnik Lorentza g
oznaczany tutaj jako gRT. Jednak za definicje ainstainowskich
czynników Lorentza należy uznać poniższe wzory
(F.4). |
 |
własny (wewnętrzny) czynnik Lorentza |
(F.5). |
 |
zewnętrzny (dwuindeksowy) czynnik Lorentza. |
- U Einsteina (echolokalizacja sygnałami 
1R = c
2R = - c) oba te wzory liczą identyczne wartości, jak
niżej
(F.6). |
|
bo zawsze |
 |
Czyli wewnętrzny (własny, jednoindeksowy) czynnik Lorentza jest miarą nierówności własnych
współczynników Dopplera (zlokalizowanych w jednej echolokalizacji elementarnej - także np. dźwiękiem w powietrzu; wzory
niżej), a zewnętrzny czynnik Lorentza jest miarą nierówności własnych czynników Lorentza,
zlokalizowanych w dwóch echolokalizacjach różnymi sygnałami (a może lepiej, obliczonych różnymi wzorami - tutaj eR i eT) z
tych samych chwil zmierzonych.
(F.8). |
własne
współczynniki Dopplera - wzory ogólne, czyli eF
 |
dla sygnału 1F wysłanego
od echosondy
do lokalizowanego obiektu |
(F.9). |
 |
dla sygnału 2F odbitego
od lokalizowanego obiektu
do echosondy. |
- Indeks F oznacza że powyższe współczynniki Dopplera k1F,k2F (w tę, i z
powrotem) dotyczą każdej echolokalizacji - dowolnymi sygnałami (zobacz
indeksy literowe). W szczególności mogą to być to np. wzory:
własne współczynniki Dopplera eP
- wiatr ośrodka nie wieje obiektowi (zobacz wspomnianą już Dylatację większą niż
u Einsteina)
|
(F.10). |
 |
dla sygnału 1P = VP + c wysłanego |
| (F.11). |
|
dla sygnału 2P = VP - c odbitego |
własne współczynniki Dopplera eR - wiatr ośrodka nie wieje echosondzie (np. radarowi
Einsteina)
| (F.12). |
 |
dla sygnału 1R = c wysłanego |
| (F.13). |
 |
dla sygnału 2R = - c odbitego |
własne współczynniki Dopplera eT - wiatry ośrodków nie wieją odbiornikom
(F.14). |
 |
dla sygnału 1T = VT + c wysłanego
|
(F.15). |
 |
dla sygnału
2T = - c odbitego
|
- Chodzi tu o ośrodki przenoszące sygnały c,
czyli o „media". Przy czym nie ma znaczenia czy jest to dźwięk w powietrzu (wtedy c = 330 m/s), czy np. żółw po lodzie. A w
echolokalizacji ET (sygnałami 1T,2T jak wyżej) może być to także np. światło w próżni (wtedy c = 3.108 m/s).
- A próżnię można nazywać eterem - bo czym te media się różnią ?
Dylatacja to słynny paradoks czasu (przyrostu
współrzędnych czasowych), równie słynna jest kontrakcja (paradoks długości), natomiast o poniższym relatywistycznym paradoksie współrzędnych przestrzennych (położenia),
raczej się nie wspomina
(F.16). |
 |
To nie jest czynnik Lorentza!
|
- To nie jest kontrakcja Einsteina, bo ona jest paradoksem długości, i to liczonej
koniecznie! zgodnie z przepisem Einsteina, czyli z zachowaniem relatywistycznej jednoczesności „pomiaru“ (echolokalizacji)
obu końców lokalizowanego pręta. - Jest to metoda bardzo dziwaczna.
Z powyższego wynika że ainstainowski paradoks odległości (położenia) i ainstainowski
paradoks długości, to zupełnie co innego.
A to że wiatr nie wieje, nie
znaczy że powietrza nie ma (albo eteru).
